چهارصد و پنجمین کوزه عسل
سریال خانه ی سبز رو یادتونه؟؟ این آپارتمان ما هم خانه ی زردیه در نوع خودش!! کلا همه خوچحال! همه صمیمی! همه ناز! مامان!! بذارین از همون بدو ورود براتون بگم که خوب این خانه ی زرد رو تصور کنین!!
یه عدد خرس قهوه ای رو تصور بفرمایین که با تئودور نازنینش (ماچینمون دیگه بی حواس!) داره می یاد و خیز برداشته که بپیچه رو پل پارکینگ! در همین هنگام با این صحنه مواجه می شه: >----< !! این > یه رنو کارت بنزینیه که از سمت راست چسبونده تو پل!!! این < هم یه فاکتور متغیره!! یه دفعه پرایده یه دفعه پژوه یه دفعه هم بنزه!! خلاصه که هر کی هست علاقه ی زیادی داره به لب گرفتن از این پل در پارکینگ ما!!! این خرسیه به هر بدبختی هست خودشو می کشونه رو پل. بعد پیاده می شه که در و باز کنه. اول که یه خانومه با سگ خوچگلش میاد و رد می شه و سگه خیلی وهربون براش دندون نشون می ده! بعد هم کلیدو که می ندازه تو در مجبور می شه ۵۲ دور بچرخوندش که در باز شه! اونوقت می بینه هر ۶ تا چفت در رو از بالا و پایین انداختن!! اینجاس که حالی می ده به نوامیس اون همسایه جوگیری که کوری مزمن داره و روز روشن رو نمی تونه از شب تاریک تشخیص بده!!! بعدش هم یاد یه خاطره از روزی می افته که وقتی می خواست در رو باز کنه یوهو هر سه تا لنگه در با هم باز شدن چون هیچ چفت و قفلی سر جاش نبود!!!! به این می گن هماهنگی در آپارتمان! بعد نگاهش می افته به ماشین همسایه روبروییها که دقیقا اینطوری / پارک شده و کـ ـ ـون اش نصف پارکینگ اونا رو گرفته!! یه دیداری هم با نوامیس اونا تازه می کنه و با خودش آرزوی هر روزه ش رو تکرار می کنه که ای خدا چی می شد این آقای الف اینا یــــــــــــــــــــــــــــــه روز این لگن رو از خونه می بردن بیرون!!! بعد هم می ره سوار ماشینش می شه و ۶۷۳ بار عقب و جلو می کنه تا بالاخره ماشین رو تو پارکینگ جا بده! بعد پیاده می شه و در همین لحظه س که رئیس عزیز آپارتمان رو می بینه! همون آقای مهربونی که یکی از آرزوهاشون در نداشتن واحدهاس تا راحت تر بتونن تو زندگی خصوصی همسایه ها دخالت کنن! خرسی بازم در خاطراتش غوطه ور می شه و یاد روز اولی می افته که داشتن جاهاز می بردن خونه شون. بعد دلش حسابی از یادآوری استقبال گرم همسایه هاشون ضعف می ره! یادش میاد همون شب یه کره خری در آپارتمان رو باز گذاشته بوده و یکی از این همسایه های دوست داشتنی زنگ واحدشون رو زده بوده که ما می خوایم اینجا زندگی کنیم ها!!!!! خلاصه آقای رئیس که می ره و خرسی هم از خاطره شب قبلش که ساعت ۱۲ شب آقای رئیس زنگ خونه شون رو زده بوده که این ماشینی که جای ماشین آقای الف تو پارکینگشون پارکه مال کیه٬ می گذره٬ تازه متوجه بوی دوست داشتنی سیگاری می شه که کل ساختمون رو برداشته! و بعد خرسی مثل همیشه که از شنیدن این بو خیلی خوش اخلاق می شه ٬ یادش می افته که ماه رمضون هم هست و بیشتر خوشحال می شه!!!! می ره و سوار آسانسور می شه و دکمه ۳ رو می زنه. در آسانسور رو که باز می کنه چشمش به جمال فیها خالدون منزل آقای الف اینا روشن می شه که در واحدشون رو چارطاق باز گذاشتن و دارن با یه موسیقی لطیف و صدای بسیار آروم (!!!!!) جارو برقی می کشن!!! کلید رو می ندازه تو در و به محض ورود و استنشاق بوی خوش سیگار که از پارکینگ دویده اومده تو واحد مشعوف می شه و دیگه نه تنها با نوامیس که با همه اجداد آقای سیگاری دیده بوسی می کنه!! لباسا رو همون وسط می کنه و کولر رو می زنه. ساعت رو که نگاه می کنه می بینه ۳ بعد الظهر یه روز گرم تابستونیه. یکم که خنک می شه خودش رو می ندازه رو تخت که خستگی اینهمه خوشحالی رو از تنش در بکنه که شیفت اقای همسایه ی طبقه پایین شروع می شه!!! دوپس دوپس دوپس!!!! این گندم ها رو دیدین می خوان الکشون کنن می ریزنشون رو الک می ندازنشون بالا پایین؟؟ این تخت خرسی اینا هم می شه همون الکه خرسی هم می شه همون گندمه!!! خلاصه خرسی که خسته شده از اینهمه زیارت و دیده بوسی بالش رو از این گوشش می کنه تو و از اون یکی تا نصفه می کشه بیرون و می خوابه! دقیقا ۵ دقیقه از خوابش که می گذره دختر بچه های نازنین همسایه هاشون که تو کوچه دارن فوتبال بازی می کنن(!) زنگ واحد رو می زنن که توپمون افتاده تو حیاط شما!!!خرسی هم خوشحال و خندون خواب رو می بوسه می ذاره کنار و میاد تو آشپزخونه که شام درست کنه! در همین حین هم به این فکر می کنه که چقدر خوبه آدم یه همسایه داشته باشه که اینجوری پیاز داغ دوست داشته باشه و روزی ۲۴ وعده پیاز داغ درست کنه و اصرار هم داشته باشه پنجره رو به نور گیر رو باز بذاره تا همه همسایه ها در این شادی شریک شن! در همین افکاره که صدای قربون صدقه رفتن های خانوم و آقای همسایه بلند می شه! و نمی دونم چرا انقدر هم اصرار دارن خواهر و مادر همدیگه رو تو قربون صدقه هاشون شریک کنن! هی هم با انواع کش جمله بسازن!! کلی هم در حین قربون صدقه خودشون رو به در و تخته می کوبن! در این لحظاته که خرسی عمیقا و از ته قلبش برای بودن توی یه همچین جو دوست داشتنی و میون اینهمه همسایه گوگولی مگولی قند آب می شه و نمی دونه چطوری اینهمه عشق رو بپاچه بیرووووون!!! تازه دیگه اینو نمی گم که آقای همسایه طبقه پایین شب جمعه ها که می شه جدا از صدای دوپس دوپسش چه صداهای نازی من جمله صدای جیغ های شادناک چندتا خانم عزیز از واحدش میاد که با انرژی تمام دارن می رقصن!!
حالا درک می کنین چرا خونه ی ما یه چیزی تو مایه های همون خانه ی سبزه ؟؟؟
یه آقا پسر بیسیار محترمی قصد کرده بودن به هر طریقی که شده یه بادبزن به ما بفروشن! 
نمی خوام آقاجون! مرسی!
می دونم خودتون می دونین چرا. (اَی شیطونا!) اما بازم توضیح می پراکنم!
خوب اینجا که همه یادشون بود من هم جزو شمع هایی هستم که باید گازسوز شم!!( اَه ببین نمی گیریا! خوچم نمی یاد انقده کُندی!
اون چشمای زیبای قد گردوت رو به تقویم بنداز ببین دیروز چه روزی بود!) خولاصه اینکه ۱۲۸۷۳۶۳۰ تا کامنت تبریک به همین مناسبت دریافت کردم! بعد واسه اینکه ریا نشه هیچکدومشون رو تایید نکردم! دیگه خودتون می دونین دیگه!
) دیگه به هر بدبختی بود خودمون و از زیر دست و پا کشیدیم بیرون و فرار کردیم سمت خونه مامان خرسه! فکر کردین داستان اینجا تموم شد؟ هه! نخیر! تازه وقتی بنده کلید انداختم توی در و از در حیاط وارد شدم دیدم همــــــــــــه فامیل٬ ریز و درشت٬ تا اجداد ۸۹۷۷۶۵۶ پشت قبل و حتی بازمانده استخون های اجداد میمون نمامون٬ همگی وسط حیاط با حلقه های گل منتظر من وایسادن!
دیگه ما رو گذاشتن سر دوششون و در سطح شهر چرخوندنمون و اینا!
آخه من بخولمت با اون سلیقه ت همسری جونمممممممم!
اومدم خونه می بینم روی آینه با ماژیک نوشته: روزت مبارک همسر مهربونم! همیشه خندون باشی و در کنار من! بعدم یه فلش کشیده بود به سمت هدیه م :)
به قول خودش تپلدش بود دیروز! بچه م خیلی فرهیخته س! روز معلم به دنیا اومده!
یا اینجوری: 
یا اینجوری: 
گاهی اینجوری: 
گاهی هم اینجوری:
!!! در کل تکلیفمون با خودمون معلوم نیست الحمدلله!!
اولا اینکه ما برنج هامون دست نخورده!! جز یه چار بار اونم یا مهمون داشتیم یا من جوگیر شدم خورش پختم! به جاش غذاهای عجیب غریب و اکثرا بدون برنج درست کرده م واسه شام! همسری می گه تو توی خواب آشپزی می کردی خونه مامانت؟
حالا اعتماد به نفسم چسبیده به سقف هی می خوام مهمون دعوت کنم ه دیگران منو از برق می کشن می گن بشین سر جات!
اینم چندان مهم نیس هان؟!
وای چه رمانتیک!
آخه دقیقا در عرض سه ساعت٬ از زمانی که 
تشویــــــــــــــــــــــــــق! یعنی من هنوز از شدت تعجب چشمام به سایز عادی شون برنگشتن! وقتی صورتی و آقاشون اومدن من و سهیل شاد و خندون هیچ کاری نداشتیم بکنیم! جان من یکم تشویقم کنین خوچحال شم! 
تو این مدت یه چیزایی از خودم می بینم دیگه خودم و نمی شناسم! ببین مسئولیت چه می کنه با آدم! 
ریختیم همه این جهاز رو اون وسط که مثلا سر و سامونش بدیم بدتر همه چی گوریده به هم! منم که جوگیر! دقیقا از یه هفته پیش لباسام رو ریخته م تو ساک که ببرم! فکر کنم همه عالم و آدم فکر می کنن که من از دار دنیا یه تی شرت قرمز دارم با یه شلوار سفید و آبی!!! خودم همش تو توهمم که من یه هفته س رفته م حموم یا نه! آخه هرچی به خودم نگاه م یکنم همین تنمه!!
یه هفته و ۴ روووووووووووووووووووووووووز!!! خدایا من فقط ۱۱ روز وقت دارم بخورم و بخوابم! 
آهااااااااااااااااان! اینو نگفتتتتتتتتتتم!! واسه نامزدی پسرخاله هه که یکشنبه پیش بود داده بود خیاط لباس بدوزه این شکلی: 
پاشدم در کمال اعتماد به نفس پوشیدمش و رفتم نازمدی! به همه م گفتم چشاتون چپه که یقه لباس منو باز می بینین! یه کت دامن هم داده بودم بهش که قد یه نارگیل این یقه ش بُق کرده! دقیقا انگار که از سر مجلس میوه دزدیده باشم و کرده باشم تو یقه لباسم! 
می گم واااااااااااای! چرا جون آدم و می گیری! بگو دیگه!!!!
می گه چرا عصبانی می شی! باید آماده ت کنم دیگه!! من: 
من که سکته نکردم! اصلا هم شوک زده نشدم! الانم با یم هشتم قلبم زنده نیستم! یکی مامان خرسه بلده خبر بد بده یکی...یکی...مممم...یکی مامان خرسه!
هفته پیش که با آبجی خرسه رفته بودیم یافت آباد٬ سر ظهر خسته و کوفته به این نتیجه رسیدیم که بریم اول غذا بخوریم تا مخمون دوباره کار کنه. این شد که سر از رستوران ونوس٬ روبروی بازار مبل ایران٬ روبروی این راهروه که اسمش حافظ بود٬ در آوردیم! جدا از فضای خیلی قشنگ و غذای عالی و سرویس دهی و ادب بالای گارسون های اونجا - که ما واقعا برای اون منطقه بعید می دونستیم - چیزی که اون ناهار رو خاطره انگیز و دوست داشتنی کرد بودن من و آبجی خرسه توی یه رستوران کنار هم بود! این اولین بار بود که ما دوتایی با هم پشت به میز گنده گرد نشسته بودیم و واسه خودمون از سالاد بار قلمبه قلمبه سالاد می کشیدیم می آوردیم و هرچی می خواستیم سفارش می دادیم! اینم از اون غیر عادی بودن هایی که همیشه منو غافلگیر می کنه....آبجی خرسه خیلی اهل رستوران رفتن نیس. یعنی شوهرش نیس در واقع. اما اون روز انقدر بهمون خوش گذشت که اون گشتن های بی پایان خستگی مفرط رو تبدیل کرد به یه خاطره شیرین. بعضی چیزا اگه عادت باشن چقدر خوبن...مثه عادت با هم بودن...
کم می شه یه تصادف ببینی مثلا که خانومه از همون اول با قفل فرمون از تو ماشین بیاد پایین و فحش های نا مو سی بده! 
کمتر مردی هم می بینی که موقع دعوا فحش های تمیز بده و بدترینش "بی تربیت" باشه!! فکر نمی کنم هیچ جمع مردونه ای رو ببینی که بشینن درباره این حرف بزنن که واسه عروسی پسر خاله عمه نوه خاله دایی باباشون چی بپوشن! چند بار تا حالا دیدین مردا با همدیگه چنداتایی برن دنبال خرید خونه و بهش به چشم تفریح نگاه کنن؟ چند تا خانوم رو دیدین که به عنوان سرگرمی یه روز جمعه دل و روده ماشینشون رو بکشن بیرون و بذارن سر جاش؟ تا حالا دیدین خانومی ماشینش رو کنار جوب تو خیابون بشوره؟ یا مثلا شغلش قصابی باشه؟!
یعنی می گم درسته الان خیلی چیزا قاطی شده ن با هم. اما هنوز یه سری مسائل هست که اختصاصیه. وقتی آدم باهاش برخورد می کنه متعجب می شه!
یعنی ذوق دارما! خوچحال هم هستم! اما بدجوری هم اضطرابم گرفته!! اخه از شنبه من می رم سر اولین کلاسم!! وای فکر کــــــــــــــــــــــــن! نه فکر نکن! تو هم یوهو اضطرابت اود می کنه یوهو عمل لازم می شی! 
بهم سه تا کلاس داده ن. ۲ تاش Get ready ان که باید برم ABCD یادشون بدم! 
یه کلاسمم Bravo starter ه الفبت رو تموم کرده ن و کم کم دارن حرف زدن یاد می گیرن! ای جانم! انقده این دختر کوشولو ها خوردنی ان که نگو!! خدا رو شکر با پسر بچه ها کلاس ندادن بهم! آخه نیست من خیلی سازگارم باهاشون یوهو زیادی خوش می گذشت به همه مون!
اولش که پفکه دم دم سبز شدن چراغ ماشین ها تصمیم می گیره از خیابون رد شه. بعدم تا چراغ سبز می شه همـــــــــــــــــــه بلافاصله پاشون و می ذارن رو گاز و ماشالا یه ثانیه رم از دست نیم دن! - به این می گن سیستمِ وقت طلاست! - بعد هیشکی استیصال این پفک بدبخت وسط خیابون مونده رو به اثنی عشرش هم حساب نمی کنه! 
بعدشم که مینی بوسه دقیقا طبق دستورات راهنمایی رانندگی -از روی خطوط حرکت کنید!- یوهویی سر می رسه و بدون اینکه زحمت یه نیش ترمز رو به خودش بده هی فقط چراغ می زنه! 
آخرشم که دقیقا مثه خیابونای تهران که همیشه پر مگس نماهایی به نام موتور سواران ه٬ یه دونه ویراژ دهنده شون پیداش می شه و وییییییییژ پفک بدبخت رو نجات می ده!! (خدایا شکرت یه قربانی کم شد! 
) کلا به این می گن یه انیمیشن سالم و شاد و هپی اندینگ برای رد سنی الف!
خرسا شاید گاهی پنجول بزنن! اما معمولا دلای مهربونی دارن :)