دویست و شصت و هفتمین کوزه عسل
کانت : چنان باش که به هر کس بتواني بگويي مثل من رفتار کن.
می شه یه خورده پراکنده بنویسم؟
دیدین هوا چه خوب شده؟! دیدین بوی عید می یاد؟!
آقای همسر عاشق شب بو ه. دیروز که می خواست بیاد اینجا و واسه مامان خرسه تولد بگیریم رفتم چندتا شاخه شب بو خریدم و گذاشتم تو اتاق. حالا بوش داره خودم و دیوونه می کنه! به قول آقای همسر: بوی عید می دهههههههههههه!!
روز تولد آدما روز بزرگیه. روزیه که هیشکی حق نداره از کنارش بی سر و صدا بگذره. روزیه که همه دنیا به آدم لبخند می زنه. روز تولد آدما روزیه که آدم دلش دوباره یاد اصل و ریشه ش می کنه و دلش واسه جایی که واقعا بهش تعلق داره تنگ می شه. واسه همینم بقیه باید مراقب اون آدم باشن که تو اون روز بد نگذره بهش. مهم نیست چند سالت شده باشه. مهم نیست کی هستی٬ چی هستی٬ یا کجای این دنیایی. اون روز باید گل بگیری٬ هدیه بگیری٬ شمع فوت کنی٬ خوش بگذرونی. اون روز باید به تخت شاهی بشینی. و ما آدم ها گاهی چقدر بی انصاف می شیم که این شادی های کوچیک رو هم از هم می گیریم...
نشد اونجوری که دلم می خواست روز تولد مامان خرسه روز خاصی بشه براش. اما واقعا تلاشم رو کردم. حالا بعدا که عکساش رسید به دستم عکس کیکشو می ذارم که خودم گرفته بودم براش! کاملا به سن و سال مامان خرسه میومد! 
توی خانواده ما یه باور وجود داره اونم اینه که خرس قهوه ای تهی از هرگونه احساسه! شاید واسه شماهایی که میاین و وبلاگم رو می خونین و با نصفه شاد من طرفین این حرف ناملموس باشه. اما من همیشه توی این چارچوب بوده م! واسه همین یه حرکت هایی مثل دیشب یا از چشم من دیده نمی شه - حتی اگه برنامه ریزیش با من باشه - یا با تعجب بهش نگاه می شه یا به کل پای تظاهر و ادا در آوردن جلوی آقای همسر گذاشته می شه. اشکالی نداره. نیت خودم مهمه 
من می دونم که خودم هم مقصرم توی ایجاد همچین باوری از خودم میون اعضای خانواده م. اما همیشه واسه خودم جالب بوده که چرا برای بقیه اینجوری نیستم؟ چرا بین دوستام همیشه من اونی بودم که بی ربط ترین ادما بهم٬ وقتی دلشون می گرفت من و یوهو می کشیدن کنار و برام درد دل می کردن؟ چرا از من کمک فکری می خواستن؟ و چرا با دوتا دست کشیدن به پشتشون و جونم گفتن و بوسیدن پیشونی شون همه چیز واسشون حل می شد! چرا توی فامیل کسایی با من راحتن و حرفاشون رو به من می زنن که من ندیدم با بقیه انقدر راحت حرف بزنن؟! اینا خود تعریفی و خود شیفتگی نیست. اینا لطف الهی ه. از ته قلبم ایمان دارم که این یه نعمته که خدا به من داده... اینکه شنونده خوب و با حوصله ای باشم. خدایا شکرت...نعمت کوچیکی نیست. چیزیه که اگه قبلا ۲ تا به دردم می خورد الان ۲۰۰ تا به دردم می خوره! چون این منم که یه زنم...و یه زن منبع آرامش یه خونه س! مرد خونه بعد اونهمه فشار توی محل کار و سر و کله زدن با مردم و شلوغی روز به امید همین ارامشه که کلید توی در می ندازه. و من مادر آینده م! مادری که هرچقدر هم خستگی و غم تو دلش باشه باید پر و بالش واسه بچه هاش باز باشه! لبخندش نباید از گوشه لبش بره. زن یه خونه مثل باطری می مونه! باید همیشه انرژی بده! تمرین کن قهوه ای...تمرین کن! عمری باید تکیه گاه عاطفی باشی...
اتاق من یه پنجره قدی رو به ایوون و حیاط داره. تخت منم دقیقا کنار همین پنجره س. دیشب نصفه شب یوهو آقای همسر گفت: قهوه ای واست یه سورپریز دارم! بعد پنجره رو باز کرد! چه هوایی بود...بعد آروم گفت: یادته؟ آخه هوا٬ هوای کیش بود!! اونی که تو زمستون رفته باشه کیش می فهمه ما چی می گیم!! من که از همون سال ۸۱ که واسه اولین بار رفتم اونجا آرزومم اونجا زندگی کردن شد! حالام بعد از این آخرین سفری که من و آقای همسر با هم رفتیم هر دومون دیوونه و هوایی اونجا شدیم! نمی دونین چقدر از تهران بدم اومده! از تهران و همه چیزایی که مربوط به تهرانه! از آلودگیش٬ شلوغی ش٬ زرق و برق الکی ش٬ فرهنگ ضعیف مردمش٬ یا به قول آقای همسر از اینه همه چیز توی تهران دنیاییه! آدم یه ذره یاد خداش نمی افته! همش باید بدویی که دیگران ازت نزنن جلو! نمی تونی حال زندگیت رو ببری!! گاهی آدم دلش می خواد بره بیرون دو قدم راه بره و سردرد نگیره! یه صحنه دعوا و فحش و فحش کاری نبینه! متلک نشنوه! کسی بهش تنه نزنه! یه معتاد کر و کثیف جلوش ظاهر نشه! یه بچه کوچیک معصوم دستش و جلوش دراز نکنه! ببینه که آدما بهم لبخند آشنا می زنن! به جای صدای بوق و ترمز و موتور صدای چارتا پرنده رو بشنوه! دو تا دونه درخت و سبزه ببینه!...اره تهران قشنگه اما فقط توی شب! وقتی همه زشتی هاش توی تاریکی غرق شده ن و خودش مونده و چراغ های رنگی و رخوت دوست داشتنی شهر! دعامون کنین...دعا کنین من و آقای همسر به آرزومون برسیم...اگه به صلاحمونه البته! خدایا؟!...
دو ترم پیش من داشتم advance ۲ رو می خوندم که کلاسام تداخل پیدا کرد با کلاس آلمانی دانشگاهم و دیگه نتونستم بقیه ترم و برم و نصفه ولش کردم! بعدشم سرم انقدر شلوغ شد که این ترم رو هم ننوشتم و یه ۴-۵ ماهی دور بودم از محیط موسسه م. جایی که ۳ سال و نیم هر هفته دو روز گاهی هم سه روز از عمرم رو اونجا گذروندم! جایی که برای من پر خاطره س...خاطره هایی که نصفی شون با خرس کوچیکه مشترکه...دیروز وقتی رفتم دوباره برای ترم بهار ثبت نام کنم٬ از سر خیابون که پیچیدم٬ ساختمون موسسه رو که دیدم٬ پامو که تو راهروش گذاشتم٬ صدای کلاس های درس که خورد به گوشم٬ یوهو دیدم چقــــــــــــــــــــدر دلم تنگ بود و نمی دونستم! می تونستم بشینم همونجا و زار زار گریه کنم از شدت دلتنگی! شده تا حالا؟ مثلا یه کسی رو یه عالمه وقته ندیدین ولی وقتی یوهو می بینینش انگاری تازه می فهمین چقدر دلتنگش بودین و خبر نداشتین! حال منم همین بود! خوشحالم که دارم دوباره می رم توی اون محیط...محیطی که بهترین لحظه ها رو توش گذروندم. خدا کنه بتونم همونجا تیچر بشم...
کسی مجبور نیست واسه این پست کامنت بذاره! می دونم همش غر بود :)
بعدا نوشت: اگه گفتین کدومش اتاق منه؟ :دی (+)
باورم نمی شه که برای يک بار هم که شده توی عمر ۲۳ ساله م اگه موهام رو امروز سشوار بکشم دقيقا تا حموم بعدی موهام حالت داره و خوچگل وايساده! فقط يه مچگل کوچيکی هست اونم اينه که تا توی تخم چشمم چتريه! 
يه جوری که من همه دنیارو راه راه و خط خطی می بینم!!
دقیقا یه جوری که من شک کردم ایا تا اون لحظه تو آرایشگاه بوده م یا نه! بعد یه سکوت دوست داشتنی !! یکی یکی صداهاشون در اومد که وای! چقدر بهت میاد و چه ناز شدی و خودت چه خوشگلی و چشمات چه خوشرنگن و لبات چه خوش فرمن و اینا!! متوجهین که؟! تمام این قشنگی ها حاصل دست رنج آرایشگرم بود! 
تا قبل از اون شکر خدا من نه چشم داشتم نه ابرو نه لب و دهن!! یه دایره بودم با یه دماغ وسطش!! این آرایشگره هم همچین با احساس رضایتی منو نگاه می کرد انگار که خودش منو آفریده! بعد گفت عکس نامزدیت رو نشون بده اگه داری. منم تو گوشیم یکی دوتا عکس نامزدی و عقدم و اینارو نشون اون همکارش دادم. انقدر خوشم اومد از این آدم که انقدر با جنبه بود!! آخه گوشیم رو گرفت همه عکساشو دید! 
بعد یه خورده بهم نگاه کرد دوباره به موبایل نگاه کرد باز سرش و آورد بالا به آرایشگرم گفت: چه چشم و ابروی قشنگی داره. منم که کاملا دو نقطه دی!
می خواستم صداشو ضبط کنم هروقت دپرس شدم بذارم گوش کنم! دوباره خانومه یه نگاه به موبایل کرد بعد سرش و آورد بالا زل زد تو تخم چش من گفت: خوبه٬ تو عکسا دماغت کوچیک می یوفته!!!
خوب گنده س که گنده س! خوب بود منم بهش می گفتم تو که سرتا پات پر ایراده حداقل برو شیکمت و لیپوساکشن کن آدم حالش بهم نخوره میای طرفش!!؟؟ یکی بیاد به من دلداری بده!!
خیلی دور نبود فکر کنم ماه پیش بود!! منم از ۴ شنبه دیگه رسما شروع کردم به دوخت و دوز! 
کلی هم خوچحالم.
یه دوبار هم اومده سر حرف رو با من باز کنه ولی من قد سوزن تحویلش نگرفتم! دیوونه م مگه بهش روی خوش نشون بدم که از فردا بچسبه درِ ... من هی با اون صدای جیغ جیغیش بهم بگه "گل مــــــــــــــــــــــــــن٬ اینجارو که نباید اینجوری بدوزی!!!" جالبیش به اینه که اگه به حرفش گوش نکنی یوهو می بینی قاطی کرده داره وسط کلاس می پره بالا پایین و گل من گل من می کنه و خودشو می زنه! 
دیروز اومده به من می گه: من اسم شما رو نمی دونم. می گم: من قهوه ای هستم. می گه: قهوه ای جون! دقیقا اینجوری نگاش کردم: 
هیچوقت هم شکر خدا به نتیجه نمی رسیم! من نمی دونم چطوری ممکنه هم من تا صبح تو ۲۰ سانت جا خوابیده باشم و یه دست و یه پام از تخت آویزون باشه هم آقای همسر؟! 
تازه دیشب پای تلفن به من می گه من شبا همش در حال معادله حل کردنم! که ببینم سرم و کجا بذارم دستم و کجا پامو کجا که خدای نکرده مزاحم خوابیدن کج و کوله شما نشم! 
خوشم میاد که خانوادگی انگیزه های قوی ای داریم واسه شرکت در راه پیمایی!!
پریروز مامان خرسه زنگ زد که برنج بپز من خودم قیمه درست کرده م٬ دارم از گشنگی غش می کنم. اولش گفتم چشم و قطع کردم. بد که رفتم برنج ها رو خیس کردم یه یه ربعی زل زدم به برنج ها و رفتم تو حال خلسه! 
دوباره زنگ زدم به مامان خرسه می گم: م م م! چیزه! من یادمه ها! می خوام ببینم خودتم بلدی برنج بپزی!! 
چندتا معرفی می کنم ببینین حتما:
نامـــــــــــــــــــــرد!
!!
اصولا هم من از خنده می ترکم و بازی خراب می شه!! 
م م م م 
اوا! این آخریه اشتباه چاپی بود!! 
آخه من به کی بگم من نمی خواستم از کیش برگرددددددددددددددددددددددددددددددددددددم!!!
به همین برکت - به همین ها!! - اونجا بهشت بود!!! خدایا! خودم می کشمت اگه جور نکنی من و آقای همسر بریم اونجا زندگی کنیم! 
وای که چه هوایی بود! می خواستی همینجور هی گازش بزنی!! به قول آقای همسر عید بود واقعا اونجا. از پریشب که برگشتیم من غم عالم تو دلمه!! دل نمی خواست تموم شه...انقذه بهمون خوچ گذشت! انقذه با هم پیاده راه رفتیم! انقذه دوچرخه سواری کردیم! انقده پاساژها رو متر کردیم! 
منم غیر از ست لوازم آرایش سر خرید داماد و سشوار و اپی لیدی و یه لباس شب و دو دست لباس ورزشی و چندتا تی شرت و بلوز مهمونی و کت دامن و شلوارک کتون و عینک آفتابی و سارافون و ست حوله حموم و یه خورده قاقالی لی و فریدون* و از اینجور چیز میزا چیزی نخریدم!
آقای همسر رو کشتم تا راضی ش کردم یه تیکه لباس خرید واسه خودش! خودم هم یه سویی شرت زرچگی خوچگل گرفتم براش. گوگوجی* رو هم که رفتیم bal واسش گرفتم! یعنی کل خرید آقای همسر واسه خودش همین بود!! طفلکی فقط واسه من آی خرید٬ آی خرید٫ ای خرید که فکر کنم تا عمر داره دیگه براش درس ادب شه منو نبره مسافرت! 
یوهو یه سکوت قشنگی توی فروشگاه و پاساژ و کیش و به طور کل در سطح جهان حاکم شد! اون جغده توی چوبین هم از رو درخت افتاد پایین! اون دوتا که خشک شده بودن! فقط من تونستم بگم: mmmmmaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!! 
دویست و هشتاد هزار تومـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن؟؟؟ آقاهه یه خورده به قیافه های ما نگاه کرد گفت: شما اصلا قیمت نکرده بودین کار رو؟؟! در همین لحظه بود که سکوت جهانی شکسته شد و ما سه تا مثه بمب از خنده منفجر شدیم!
ولی خیلی توپ بود!! همون شب هم بعد از اینکه فریدون رو خریدیم رفتیم یه رستوران با کلاس و باحال به اسم شاندیز صفدری و سه تایی با هم شام خوردیم! فریدون که سر میز ما نشسته بود! توجه دارین که؟ گفتم یه جای خیلی با کلاس!! کلا من یکی که خیلی به اون محیط می اومدم! 
انقدر شادی تو چشماش موج می زد!! 
ما که برگشتیم تهران. دیگه نمی دونم قلب اقاهه خوب شد یا نه!
اینجوریاس دیگه...
اه اه اه! انقده بدم میاد از اونایی که از قبل از اینکه برن کیش حتما سرما می خورن و تب هم می کنن و توی کیش هم فشارشون می افته و از دوچرخه سواری زانوشون خشک می شه و می شینن مثه این بچه ننه ها عر عر اشک می ریزن و ناله می کنن و وقتی هم می رسن تهران یوهو ریه شون کیپ می شه و نفسشون بالا نمی یاد!!همش هم واسه اینه که شوهرشون نازشون رو بکشه!
اصلا اگه بگین من یه ذره اینجوری باشم!!!
از بس شبا تا لنگ شب(!) بیدارم و صبح ها تا بوق سگ(!) می خوابم٬ همش حس رخوت و بیهودگی گذر عمر بهم دست می ده! ولی امروز یوهو کولاک کردم! صبح با بوی خوش پیاز داغ بیدار شدم!! خدا یه عذابی رو برای من توی این خونه مقرر کرده که نصف گناهای من پاک شه! اونم اینه که هـــــــــــــــــــــــــــــــــر بویی که توی هرجایی از خونه بلند بشه صاف می یاد تو اتاق من و حبس می شه!!!
آخه نیس من خیلی خوش شانسم(!) پریروز بعد از ۱۲۰ سال اون جنس دستکشی رو که می خواستم توی پاساژ پیدا کردم. خیلی خوشحال و خندون خریدمش و بعدم با آقای همسر قرار گذاشتم و پیش به سوی محل قرار!
توی تاکسی که نشستم خواستم پول دربیارم از کیفم دیدم با دستکش نمی شه. در آوردن دستکش همانا٬ تکرار بلای همیشگی ای که سر دستکش های بی نوای من میاد همان!!! 
بمیرم واسه اون دستکش بدبخت که عمرش یه ربع هم نبود!! چون وقتی از تاکسی پیاده شدم افتاده !!
(آقا سهیل دوشت منه!) اگه جرات دارین بیاین بهش بگین نه دوست منه!! قطعا یا کر می شین یا تیکه تیکه!! دیروز که رفتیم بدرقه آقای همسر هم با ما اومد خونه مون. دنیایی داشتن این دوتا با هم!! این ریحان یه نینی ضحی داره یه دونه از این عروسک نوزاداس که خوابن! این عروسک که به طرز فجیعی زشت و بی ریخته همــــــــــــــــه جا تو بغل ایشونه!
این آقای همسر طفلکی هم حرف گوش کن!!! بعد ریحان شیشه شیر نی نی ضحی رم داد دست آقای همسر که یعنی شیر هم بده بهش! ماشالا! انقده به آقای همسر میومد این عروسک!!
خرسا شاید گاهی پنجول بزنن! اما معمولا دلای مهربونی دارن :)