دویست و نود و یکمین کوزه عسل
من فکر کنم - فقط فکر می کنم - که زنده م! تقریبا شبیه یه مشک شده م که توش پر از آنتی بیوتیکه! 
البته یه مشک سوراخ سوراخ!! انقده باحال راه می رم! کاملا شبیه خرچنگی که یه پاشو کنده باشن!!
همه ش هم به مدد آمپولاییه که آقای شوهر خواهر عزیز فقط و فقط با نگاه کردن به گلوی بنده تجویز کردن! جل الخالق! پزشک حازق/هازق/حازغ/حازغ/حاضق/هاضق/حاضغ/هاضغ...اه تمومی نداره!!! اصلا یادم رفت چی می خواستم بگم!!
یه معما! جایزه بهتون رب کپونی می دم!
سوال: آبجی خرسه آمپول خرس قهوه ای را به کدام نقطه زده است که وقتی قهوه ای کیفش را روی دوشش می اندازد از درد فریادش به آسمان می رود؟!
گزینه یک: کتف؟!
گزینه دو: کمر؟!
گزینه سه: معده؟!
گزینه چهار: همه موارد!
آفرین! جوابشو خودمم نمی دونم! فقط فکر کنم قاعدتا جای آمپول باید یه جایی باشه که آدم اگه کوله پشتی انداخت عاصی شه٬ نه کیف معمولی! ولی فکر کنم آبجی خرسه قصد داشته بزنه وسط کلیه م! چون جای سوزنش دقیقا همونجاس!
با یه حساب سر انگشتی بنده تا اینجا ۵ تا آمپول شده م با ۶ تا جای آمپول! چون یه بار که داشت پنیسیلین می زد یوهو وسط کار آمپول بست!
یه یه ربعی این آبجی خرسه سوزن رو توی گوشت نازنین ما نگه داشته بود تا بالاخره تصمیم بگیره که باید درش بیاره و بزنه اونور تر!! ممنون ممنون. سلام شما رو هم رسوندم به اجدادم! 
الان هم که سرفه می کنم سوهان می کشن انگار تو گلوم!
خرت و خرت صدا می ده! دماغمم از بس گرفتم نصف شده! می خوام کلینیک جراحی بینی راه بندازم صد در صد تضمینی بدون خونریزی! 
خوب دیگه! هیچی ندارم که بگم! اومدم یه اظهار وجودی بکنم و برم! بای
داشت یادم می رفت چه جوریه اصلا!! انگاری یه سیب شمرونی رو درسته قورت داده بودم! یه چیکه آب هم از گلوم نمی رفت پایین! به لطف اقای شوهر خواهر مهمون ۲ عدد آمپول هم زمان٬ یکی شرق یکی غرب٬ شدم و به لطف آبجی خرسه مثل آبکش سوراخ سوراخ!
انقده خوش گذشــــــــــــت! انقده خودم حالم خوب بود و همش با جعبه دستمال کاغذی نمی رفتم اینور اونور! انقده از چشمام آب نمی اومد و همه آرایشم نیومده بود پایین!! انقده 
انفده من تونستم از این ورووجکا عکس بگیرم! دریغ از یه دونه!!! بس که وول می زدن!!! قشنگ هم وقتی وقت عکس انداختن با ریحان شد دوید رفت یه لباس راحتی که یکی واسش کادو آورده بود پوشید و دمپایی پلاستیکی کشید به پاش و عینک آفتابی شم زد!
منم حواله ش دادم به..نمی دونم به کجا! فکر کنم جهنم! بعدم رفتم راحت از امیر علی عکس انداختم!!
طلفکی اومد پیشم و همه غر غر هامم تحمل کرد بعدشم منو ورداشت برد خونه آبجی خرسه و آمپولامو که خوردم من و برگردوند خونه. تا صبح هم دو دقیقه یه بار چکم می کرد که یه موقع ریق رحمت و سر نکشیده باشم!! آقا ما از همینجا دست و روی شما رو می شوریم! نه ! یعنی می بوسیم! 
انقذه شخصیت بامزه ای داره! انقذه ساده دل و مرهبونه! انقذه هیشکی به حسابش نمیاره ولی کارای گنده می کنه!! آخی آخی
اونم ۳-۴ روزه خونده م و...حالا...
دیگه نمی خوام کتاب آخرشو بخونـــــــــــــــــــم!! 
ای ستمگر! ای ظالم! ای بی انصاف! ای جی کی رولینگ!!! انتقام اینهمه خون ریخته شده رو ازت می گیررررررررم! 
لینک دانلود عکس 
یعنی اینام حساشون مثه حسای اون موقه ماس؟؟!" یا وقتی می شنوم هرکدوم از دوستام وارد یه رابطه عاقبت به خیری شده ن یاد جوونیام می یوفتم با یه آه عمیقی می گم: "آخــــــی! مثه اون وقتای ما!!
" آه حسرت به اون آدما نیستا! آهیه که آدم از تکرار لحظات خوشی که گذرونده می کشه. آه لذته! آه لبخند! 
حرفش که تموم شد قبل اینکه گوشی رو بذاره زمین دستشو آورد جلو که با من دست بده! یه خورده نگاش کردم بعد مثه ماست دستم و بردم جلو. دیدم باز همون شکلیه! گفتم: چیزی شده خانوم "پ"؟ با یه خنده عجیبی گفت: بعد از کلاست بیا فرم پر کن!!! 
چشمای من اصولا خودشون حالت تعجب دارن! دیگه وقتی تعجب کنم فکر کنم خیلی خنده دار می شم! با دهن نیمه باز زل زده م بهش می گم: واسه تی تی سی؟ (کلاس آموزش تیچینگ!) فکر کنم ازم ناامید شد! چون خنده ش و جمع کرد گفت: گفتم چی؟ گفتم بیا فرم پر کن!
بعدم د ماچ کن! فکر کنم تا یه چیزی حدود ۲ ساعت بعدش که کلاسم تموم شد تو شوک بودم!! فقط وقتی تونستم از شوک در بیام که آقای همسر رو بیرون موسسه دیدم و تا سر خیابون این شکلی کنارش می پریدم بالا پایین: 
!! تیچر خودم - خانوم "ک" معرفی م کرده بود! یه جوریم! اصلا باورم نمی شه دارم تیچر می شم!! 
نمی دونم اگه اون شب آقای همسر نبود من باید احساساتم رو چیکار می کردم!! 
یه جورایی فکر می کردم منم رفتم قاطی باقالیا! کامی نازنین تا تونست تو این مدت اعصاب من و آقای همسر رو پهن کرد و روش پاتیناژ رفت و جفت پا پرید و فرچه کشید و با تیغ موکت بری جر و واجرش کرد و بعدم تیکه هاش و بخیه زد به هم و داد دستمون!
- هیچی دیگه...همچین که رسیدیم خونه و وصلش کردیم دیدیم هرچی این پاور کوفتی رو فشار می دیم می گه: بووووووووووووووووووووق! بعدم ویندوز نمیاد بالا! تازه شم مودم و کارت صدا رو به سیستم نتونسته بودن معرفی کنن چون من همون اولش که کامی رو خریدیم با آتاشغالا و یونولیتاش سی دی هاشم ریختم دور!!
کلا خستگی چسبید سر دوشمون و پایین بیا هم نبود! خلاصه دوباره فرستادیمش خونه باباش! رفت و یه هفته دیگه ما اینجا پر پر زدیم و غر غر کردیم و دهن خودمون رو با ایرانسل آسفالت کردیم و منتظر نشستیم ببینیم کامی جون کی از سمت شمال با اسبشون تشریف می یارن! بالاخره چارشنبه این نوید خوش از سمت آقای همسر رسید که آهای بانو! چه نشستی که کامی جانت در راه است!!
حیاط ما از همه طرف مشرفه! می گم: "من که جاییم معلوم نیست. چادر سرمه!" 
دوباره یه خورده منو نگاه کرد گفت: "تجزیه مون خوبه. ولی مرده شور ترکیبمون رو ببرن!!"
خرسا شاید گاهی پنجول بزنن! اما معمولا دلای مهربونی دارن :)