دویست و هشتاد و یکمین کوزه عسل
یه مرد جا افتاده بود...شاید حدودا چهل و شیش هفت ساله...از اینایی که بالای سرشون بی مو شده و عینک می زنن و کت و شلوار مشکی می پوشن. نمی دونم چرا از بچگیم تصورم از یه بابای خوب یه بابای این شکلی بود! شاید چون تنها دوست خوب بابا این شکلی بود...
در تاکسی رو باز کرد و نشست کنار من...دستاش پر از کیسه های خرید بودن...بازم مثه باباهای خوب! گوشی رو برداشت...دنبال یه شماره گشت..."الو؟ هانیه بابا؟ سلام دختر گلم. خونه مامانی هستین عزیزم؟" . . .
وقتی خواستیم پیاده شیم منتظر وایساد که منم پیاده شم٬ بعد در تاکسی رو با احترام برام بست و رفت...دلم پدر خواست...پدری از جنس مردایی که بالای سرشون بی مو شده و عینک می زنن و کت و شلوار مشکی می پوشن...
پ.ن: کامپیوتر رو دارم می دم برای تعمیر. تا چند روز دیگه بای!
+ نوشته شده در پنجشنبه ۲۹ فروردین ۱۳۸۷ ساعت 11:24 توسط خرس قهوه ای
م م م...خوب... اول شیر آب رو می بندم٬بعد بچه رو بغل می کنم٬ گوشی تلفن و بر می دارم و می رم ببینم کیه دم در. گور بابای لباسا!
(با آخر ناز و ادا)؟؟؟ که یه صدا از اون ور خط گفت : جاااااااانم
آقا اکبر قصه شمام نامردی نکرد و کبری خانم قصه ما رو ول کرد به امان خدا و رفت سراغ یه دختر دیگه و کبری خانم موند
!" آخرشم لنگه به لنگه می پوشن؟! دیدین آدم می خواد یکی بزنه تو دهنشون دلش خنک شه؟! فکر کنم مامان خرسه دیروز دقیقا همین حس رو نسبت به من داشت!
دیشب آخر شب داشتم فکر می کردم با این سرعت نجومی ای که من توی پخت و پز و چیدمان و جم و جور و کار خونه دارم٬ اگه به جای یه مهمون (بخوانید آقای همسر!) ۲۰ تا مهمون داشتم احیانا کارام چقدر طول می کشید؟! بعد با یه حساب سر انگشتی فهمیدم تقریبا می شه ۴۰ روز!
پریشب که آقای همسر و واسه شام دیشب دعوت کردم یوهو جوگیر شدم گفتم: بیا! خودم آشپزی می کنم واست ها!! 
آقای همسر هم طلفکی ندیده خوب از این ناپرهیزی ها! آخرین باری که واسش آشپزی کردم به جای برنج بهش فرنی دادم با تیکه های جوجه!! حالا منم اعتماد به نفسم چسبیده بود به سقف!! هی اصرار اصرار که بگو چی دوست داری!!
آقای همسر هم با لطافت تمام گفتن: لازانیا! 
منم که عمرا کم بیارم!! با روی خوش استقبال کردم!
من نمی دونم این جرقه هامو از کجام در میارم!! یه خورده به این نگاه کنین: 
اونم یه شب قبلتر که نه خونه بو بگیره نه سرتا پای من! می خوام سر جاهازم از این لباس فضایی ها بخرم واسه آشپزی که اصلا هوا واردش نمی شه!! من از بو گرفتن موقع آشپزی متنفرم!!!
خوب اون که مثه ماکارونی بود و بلد بودم. بعد گفتم خوب؟ حالا چیکار کنم؟! هیچی دیگه...نشون به اون نشون که ساعت ۲ بعد الظهر تمامی بشقاب ها٬ لیوان ها٬ کاسه های ماست و خیار(!)٬ نوشابه و دوغ(!)٬ قاشق چنگال ها٬ سس سالاد(!)٬ و کاسه برای دسر روی میز ناهار خوری چیده شده بود!!! 
تازه من می خواستم 
انقذه خوچگل بود که همه انگشت حیرت به دهان گرفته بودن! خودم ۱۰ تا انگشتم تو دهنم بود از تعجب! باور کنین فکر کردم غذای اشتباهی دارم از فر در میارم! البته وقتی چاقو زد توش آباش پاچید هوا دیدم نه! همون غذای خودمه!
کلا بچه نمونه ای بودم! مونده م با این اخلاقای گل و بلبلم چرا مامانم طلاقم نداد!! حالا که اندازه یه خرس٬ گنده شدم و دارم یه نیمچه عشق - در برابر عشق مادری - رو تجربه می کنم٬ می بینم چه زجری داره محبت آدم رو نادیده بگیرن! وقتی خودم با کوچیک ترین کارهام رو با محبت و دوست داشتن همراه می کنم می بینم مامانم حق داره شیرش و حلالم نکنه! 
) این عکسارو ببینین و بگین چه عددی توش نوشته شده:
امسال اولین سالی بود که جو مهربون و گرم فامیل رو با مرد زندگی م قسمت می کردم! اولین سالی بود که می تونم بگم همه من رو می دیدن! بچه مخفی ای نبوده م هیچوقت! حداقل تو این چند سال اخیر. چند سالی که خودم خواستم که دیده بشم! اما امسال چه می خواستم چه نه٬ همه منتظر بودن که من و یار تازه واردم با هم از راه برسیم! کلا همه هم از دم از دیدن کفش های پاشنه ۷ سانت من شوکه می شدن! 
چون تا اونجایی که حافظه هاشون یاری می کرد منو با کتونی دیده بودن!! اصولا هیشکی عادت نداره ببینه من زیادی خانوم شده م! آخه نیست واقعا هم شده م!!! 
یه وقتا می یوفتم به دست و پای خدا انقده ماچشون می کنم که شکرت من و آقای همسر با هم فامیلیم و من به بهونه آشنایی با قوم و خویش هاش می تونم جفتک بندازم!! وگرنه حرکاتم رو چطوری توجیه می کردم!؟ شاید تنها جایی که مثه آدم نشستم خونه خاله ش بود! اونم واسه اینک خاله هاش همه اصفهانن و من تا حالا ندیده بودمشون! یکی بود اینجا همش غر می زد که من نسبت شماها رو نفهمیدم آخر! بیا! اینم شجره نامه با تصویر: 
همه شو بخوای خلاصه کنی آقای همسر از یه طرف می شه نوه دایی مامان خرسه٬ از یه طرف می شه پسر دایی زن دایی بنده!! واسه همین خاله های آقای همسر می شن دختر دایی های مامان من!! اه بابا خوب یه خورده به این شجره نامه نگاه کنین می فهمین دیگه!! 
ننه خانوم هم همیشه تو تصورات من شکل علامت سوال بوده چون تا حالا عکسشو ندیدم! 
چه بازی پیچیده ای شد!! 
مام بیخودی چند روز سفر رو میس کردیم. البته بد هم نگذشت ها! طی سنت دیرینه هر ساله شب تولد دختر خاله نازی همه ریخیتم اونجا و من وآقای همسر هم براش یه گلدون گل خیلی ناز خریدیم که هم از اونهمه کمکش توی نامزدی تشکر کرده باشیم هم یادگاری بهش کادوی تولد داده باشیم. یه روز هم پاشدیم رفتیم سعد آباد و حسرت چندین و چند ساله من خفه شد بالاخره!
یه سفره خونه سنتی داره که غذاش عالیه!! توپ! تپل!! برین جوجه چینیش رو بخورین که محشره!! 
یه روز هم سطل آب و کف و کهنه برداشتیم و افتادیم به شستن ماشین مامان خرسه و یه آب بازی درست و حسابی! جای دوستان خالی نبود اصلا! 
خلاصه دیگه ۶ ام یه دفه طرف ۲ دقیقه طاقتمون تاق/طاق/تاغ/طاغ شد و پریدیم ساکامون و بستیم و ساعت ۶ زدیم به جاده اصفهان! بعد از میدون شوش هم یه ساندیچی کثیـــــــــــــــــــــــــف پیدا کردیم و یه ساندویچ میکروبی ازش گرفتیم و آی عشق کردیم! آی عشق کردیم!!
نصفه شب رسیدیم خونه مادربزرگ آقای همسر و خوابیدیم و صبح هم پریدیم تو جاده شیراز! دلخوش و خجسته رفتیم 
این شایعه آبگیری سد سیود چی بود؟! منم چه ساده م ها! هی به آقای همسر می گفتم آخه چرا الکی حرف می زنــــــــــــــــــــــــی؟؟! می برمت مقبره کوروش و ببینی چیــــــــــــــــــــــه؟؟ فاتحه مقبره رو که خونده ن کــــــــــــــــــه!! 
مونده بودم متعجب که اینهمه آدم دارن می رن لب آب سد بساط ۱۳ به در پهن کنن آیا؟!
هیچی دیگه...کی بود گفت دماغ سوخته؟! 
جالبیش اینه پر رو پر رو برگشته به عمه خانوم میگه: این گلدونا چیه چیدین اینجا مزاحم بازی آدمه؟! عمه خانوم یه چندتا گلدون هم داشت کنار دیوار که توشون کود ریخته بود و گیاه هاش تازه داشتن جوونه می زدن. این دایی خرسه خیلی جدی برگشته می گه: چارتا گلدون هم خاک کردین گذاشتین کنار دیوار که چی!!
شبش دیدیم ذوق زده اومده می گه: همبرگر پیدا کردم دونه ای ۶۰۰ تومن!!! همه تون شام مهمون من!! 
دیده بود مفته دو برابر تعداد همبرگر خریده بود!!
چیکار کنم خوب؟! خدا هرکسی رو یه جور افریده!!
خدا نصیب گرگ بیابون نکنه غرغر های این بچه رو!! دیدم هیچ کاری نمی تونم بکنم بهش می گن: می دونی کی می خواد بیاد خاله؟ ساکت شد زل زد به من!
گور خودمو کندم!! 
آخه معرف حضور که هستم!! اینجانب خرسیفر لوپز!! 
(مملکت اسلامی٬ حجاب اسلامی!) می ترسم از امسال رد شم نه دیگه سور عروسی کسی به تورم بخوره نه خودم رنگ شب عروسی م رو ببینم!! خدایا هنوز چند ساعت مونده!! مددی!! 
منم از ظهر آبجی خرسه رو گذاشته بودمش سر کار که بشینه بالای کله م و موهام رو بابلیس بکشه! دیگه یه جا واقعا برید! یه دونه محکم زد پس کله من گفت: آخه تو تحفه ارزش این کارا رو داری؟!!! 
بعدم شروع کرد لکچر دادن که طفلی عروس بعدیشون! آخه مادر آقای همسر دیگه برای اون از این کارا نمی کنن! فقط هم به این دلیل که بنده باعث می شم خانوادگی به این نتیجه برسن که عروس جماعت ارزش این همه زحت رو نداره! 
همه تون هم خیلی زشتین! با اون کفشا و لباس های نو تون!! اصلا هم به خاطر شدت خواب الودگی م چرت و پرت نمی گم!! دلم یه چیزی می خواد!! (نه عزیز دلم! دلم چلوکباب نمی خواد!
اگه فکر کنی من از ساعت ۱۱ تا همین الان داشته م فقط چیز میز کادو می کردم!!! نشسته بودم بیکار دست تو دماغم می کردم!
من چقدر مودب شدم دم سال تحویلی!! زود بگو من فردا به موقع بلند می شم برای سال تحویل یا سال نو میاد بالای سرم تو خواب خیلی آروم خم می شه و ... یه اردنگی می زنه بهم و می ره؟! ها؟!!!
ایشالا امسال بخت همه تون وا شه! اگرم وا شده گره ش بزن نیوفته!
خرسا شاید گاهی پنجول بزنن! اما معمولا دلای مهربونی دارن :)
