خرس قهوه ای

تو این چند روز نقاشی و بنایی و اتفاقاتی که در حینش افتاد و تمام وسواسایی که نشون می دادم و تمام خونسردی ای که از مامان خرسه می دیدم و خونم و به حوش می آورد(!) بهم ثابت شد تو بعضی چیزا چقدر آدم سختگیری ام! همیشه فکر می کردم به هیچ چیز این زندگی سخت نمی گیرم و از کنار همه چی راحت می گذرم. خداییش هم تو خیلی چیزا این جوری ام. اما خدا نیاره روزی رو که بخوام گیر بدم! فهمیدم چقدر از دوباره کاری و سرهم بندی بدم میاد! حالا اینجا میام به شوخی و خنده تعریف می کنم اما در واقعیت انقدر حرص خورده بودم رگ های توی مغزم داشت می ترکید! اصلا نمی تونم درک کنم چرا آدم باید همه ش بگه ولش کن! بعدم همه چی رو سمبل کنه و بره پی کارش؟ چرا نباید دلش واسه وقتی که می ذاره و هزینه ای که می کنه بسوزه؟ من یه هدیه تولد می خوام بخرم از یه ماه قبلش می رم شونصد جا رو می بینم! انقدر وسواس نشون می دم توی خرید کردن که مبادا پشیمون شم! نه فقط هدیه٬ همه چی. حتی موقع تمیز کاری٬ ظرف شستن٬ جارو٬ گردگیری...همه چی. یه وقتا شده مامان خرسه گفته فقط یه دستمال سطحی بکشم روی میزا. اما من یه مسواک می گیرم دستم با یه ظرف آب و کف و یه کهنه همه خونه رو می سابم! بده که معتقدم همه آدما بی حواس و کور نیستن؟؟؟؟ آخه ملت فکر می کنن اگه خودشون حواسشون به چیزی نیست بقیه م نمی فهمن! هیچ وقت از اینایی نبودم که وقتی جارو می کنن آشغالا رو می دن زیر فرش! اصولا یا دست به سیاه و سفید نمی زنم یا وقتی مسئولیت گردن می گیرم اساسی کار می کنم و از زیرش در نمی رم!
آره خوب من قبول دارم حساسم. قبول دارم که یه سری چیزا رو جزو ادب می دونم و گیرم روش! اما دیگران رو مجبور نمی کنم اونجوری باشن. حالا من اگه خودم اعتقاد دارم وقتی مهمون میاد واسم نباید یه لحظه م از کنارش دور بشم و باید همه ش حواسم باشه که بهش خوش بگذره٬ اگه کسی اینجوری نباشه بحث نمی کنم باهاش! یا مثلا اگه چیدن سفره مهمونی رو بسپرن به من٬ من همه چیز و فال فال می کنم که دست همه برسه و مهمون دولا نشه از این سر به اون سر! اما گیر نمی دم به مامان خرسه چون می گه ظرف الکی چرک می کنی! یا مثلا من دوست دارم خودم میوه پوست بکنم واسه مهمونم. هی آدم از اون دور بشینه بگه بفرمایین که فایده نداره!
چی می خواستم بگم به کجا رسیدم!! دارم بدی هام و همینجوری قلمبه قلمبه می ریزم رو داریه!! داشتم فکر می کردم گاهی چقدر یه دنده و کله شق می شم! این :نه" و "دوست ندارم" از دهنم نمی افته! واقعا اگه دوست نداشته باشم کاری رو بکنم٬ چیزی رو بچشم٬ لباسی رو بپوشم یا جایی برم٬ اعوذبالله خود خدا هم بیاد جلوم چارزانو بشینه قبول نمی کنم که نمی کنم! و اگه بر حسب اتفاق توی گذر زمان یه بار راضی بشم اون حالت پیشنهادی رو امتاحان کنم اگه حتی یه نفر بهم بگه: اِاِاِاِ؟؟؟ چه عجب! تو که راضی نمی شدی!٬ دیگه محاله اون کارو تکرار کنم! اون عمل به تاریخ نوادر می پیونده!! یه tendency عیجیبی هم دارم به ساز مخالف زدن! کسی بهم بگم فلان کارو نکنی هــــــــــــا٬ من دقیقا همون کارو می کنم!
دیگه اخلاق بد چی دارم؟! م م م م...آهان! خدا نیاره روزی رو که من گوشت تلخ بشم! از دنده چپ بلند شم! یا با یکی سر لج بیوفتم! کلا آدمی نیستم که از کسی بدم بیاد خیلی راحت! آدما رو دوست دارم و دلمم زود نرم می شه. اما اگه اگه اگه یه روزی از یکی بدم بیاد اصلا نمی تونم نوع نگاهم رو کنترل کنم! فشنگ تابلوه دارم با نفرت یکی رو نگاه می کنم! اصولا هم از آدمایی بیشتر دوری میکنم که بخوان به زور ازم حرف بکشن! بابا مگه زوره؟ شاید آدم نخواد از زندگیش برات بگه! فضول!! من به حال خودم باشم تعریف می کنم کم و بیش. اگرم طرفم مستمع خوبی باشه مغزشو می خورم! اما تا حس کنم به زور می خواد اطلاعات بگیره راهم و کج می کنم و می رم! کم پیش میاد کسی از چشمم بیوفته. اما اگه اینجوری بشه دیگه هیچوقت هیچوقت به جایگاهش برنمی گرده. شاید ظاهرم باهاش خیلی خوب باشه اما ته دلم دیگه نه اعتماد می کنم بهش نه دیگه اونجوری دوسش دارم. می شه یه غریبه برام.
دیگه...م م م م...ها! از موج منفی و جملات تخریب کننده هم متنفرم! فرض کنین یه مکالمه اینجوری شروع شه:
اون: خوب تعریف کن ببینم. چی کارا کردی امروز؟
من: (همیشه جمله های من همینجوری شروع می شه! استارتش اینه اصلا!) هیچی. کار خاصی نکردم. (اگه طرف تو دسته آدمای فضول نباشه این جمله معمولا یعنی اینکه دارم مقدمه می چینم که بگم!)
اون: خوب بگو ٬چی می شه مگه!!!! من دوست دارم بدونم! اصلا تو هیچوقت هیچی واسه ادم تعریف نمی کنی! من که غریبه م! حالا اگه فلانی بود می شستی سیر تا پیازشو حتی تا مسواک زدن و دستشویی رفتنتم تعریف می کردی!!!
خوب چه حسی به آدم دست می ده؟؟ انقدر بار منفی این جمله ها سنگینه که هرکی دیگه م جای من باشه سکوت رو به هرچیزی ترجیح می ده! یا با لج می گه "آره!" و می شینه بقیه سریال مورد علاقه ش و می بینه!!
یا فکر کن می خوای یه خاطره بامزه که واست اتفاق افتاده تعریف کنی براش. شروع می کنی با آب و تاب صحبت کردن و اینکه اون چی گفت و این چی گفت و تو چیکار کردی و اینا٬ خودت غش و ریسه٬ طرف یه لبخند خشک ته دیگی هم تحویلت نمیده هیچ! کلی هم وسط تعریفاتت  لکچر می ده و نصیحت می کنه و نچ نچ و آخ آخ می کنه! آدم پشیمون می شه از هرچی خاطره تعریف کردنه! یا انقدر وسط حرفت می پره و سوالای الکی می پرسه که بی خیال تعریف کردن بقیه ماجرا می شی!
هیچوقت حاضر نمی شم اشتباهات کسی رو گردن بگیرم! کسی هم معمولا این کارو برای من نکرده! هر اشتباهی کردم تاوانش رو دادم. معتقد هم هستم برای همه باید اینجوری باشه. اشتباه می کنی باید تنبیه شی! حالا اگه طرف لطف کرد و بخشیدت تو دیگه پررو نشو! آدم حاضر جوابی هم نیستم اصولا. اون لحظه یادم نمیاد چی باید بگم یا اصلا داغم نمی فهمم چی شده! یه روز که می گذره تازه انگار دوزاری م می افته و موتورم گرم می شه و یادم میاد که چی باید جواب می دادم به طرفم! اصولا هم دیگه خیلی دیره! تو گریه هم همینجوری ام! آدم گریه وویی نیستم. خیلی که دلم بشکنه اول یه دو روز می رم تو سکوت مطلق٬ بعد یه شب که سر حرف باز بشه می زنم زیر گریه! یکم دوزاری م لوله س!! انقدم زود خر می شم!! یه خورده نازم و بکشن ذوق زده می شم همه چی یادم می ره!
یه مشاوری بود یه زمانی من می رفتم پیشش. جالبیش به این بود که به مامان خرسه گفته بود اعتماد به نفس من خیلـــــــــــــــی بالاس! یه جور خطرناکی اصلا! من از اون روز تو شوکم! چون همیشه حسم این بوده که من با کمبود اعتماد به نفس طرفم! اطرفیانم همش باید بهم بگن که دوسم دارن و واسشون مهمم! وگرنه دپرس می شم دق می کنم! واسه همین تحمل آدمایی رو ندارم که دائم از آدم انتقاد می کنن و اعتماد به نفس آدم رو به باد فنا می دن!
از شل شل بازی و بی خیالی خیلی بدم میاد! خودم خیلــــــــــــــی زبر و زرنگ نیستم اما معمولا می دونم دارم چیکار می کنم! آدمی که گیج ویجی بخوره دور خودش رو اعصاب منه! کلا هم زیاد جوش میارم! وقتی هم که دمای جوشم خیلی بره بالا همچین یه نموره لگد پرونی و مشت  و اینا...

اه بسه خودم حالم بد شد از تکرار اینهمه اخلاقای گل و بلبل! بخوام همه شونو رو کنم همه تون می ذارین در می رین! باشد که خداوند ما را به راه راست هدایت فرماید! الهی آمین!!

پ.ن: آقا/خانوم محترم! به تو چه که من چه جوری می گردم؟ به تو چه چی می پوشم؟ به تو چه مانتو می پوشم یا چادر سر می کنم؟ به تو چه رومو می گیرم یا نه؟ به تو چه می خندم با اخم می کنم؟ وکیل وصی مردمی؟؟ خدا رو شکر که هیچ صنمی نداریم با هم! بی خود نمی خواد بگی چون جای خواهرتم روم حساسی!! خودم می دونم از فضولیته! یه مامان دارم که به اندازه کافی نصیحتم می کنه که بشین و نکن و نگو! مادرمه گوش می کنم حرفشو. تو چیکارمی؟؟ حالا تو خودت و بکش! عمرا به خاطر تو روم و یه چشمی بگیرم!

بعدا نوشت: آخ نرگس خدا بگم چیکارت کنه که لینک دانلود تیتراژ ماه عسل رو گذاشتی تو بلاگت! حالا مگه من ول می کنم؟؟