آدم خودش نمی فهمه کجای این دنیا وایساده! خود آدم حالیش نیست گردش زمونه داره براش چی پیش میاره! کوره! نمی بینه فاصله خیر و شر از تار مو هم نازک تره! خود همین خدا تا حالا هزاربار بهم ثابت کرده واسم بد نمی خواد! که اگه اتفاقی می یوفته خوب یا بد پشتش حتما یه چیزی هست! حکایت داستان گنجیشکه و خداس! اینکه طوفان می شه و لونه گنجیشکه خراب می شه بعد گنجیشکه می شینه به شکوه و زاری که من مگه کجای این دنیات رو تنگ کرده بودم که چشم دیدن لونه کوچیک منم نداشتی؟! خدا هم بهش می گه یه مار تو راه لونه اون بوده و اگه گنجیشکه توی لونه ش راحت می شسته ماره میومده و یه لقمه چپش می کرده! گاهی یه اتفاقایی می یوفتن تو زندگی آدم که توی اون لحظه مغز آدم قفل می کنه! آدم فقط هی از خودش می پرسه: چرا؟! بعد اگه یادش بره که یکی هست اون بالا که همه چیز رو رو قاعده و قانون داره می چینه٬ قاطی می کنه و بهم می ریزه و دست و پا می زنه و همه چیز رو خراب تر می کنه!
این اواخر یه چیزایی پیش اومد که باعث شد بفهمم هنوز باید خیلی بزرگ بشم! که محکم سر جام وایسم و هر نسیمی تکونم نده! بعضی چاه ها رو نباید هم زد. که بوی گندشون بیشتر بلند نشه! باید از کنارشون گذشت! گذشت!! خیلی کلمه خوبیه. عمق بزرگواری یه آدم رو نشون می ده. یه آرامش خوبی دارم. امروز یه میل زدم به یه کسی و ازش معذرت خواهی کردم! درسته که آرزومه منو ببخشه و حلالم کنه. اما حتی اگه منو نبخشه من این حس خوب رو دارم که یه ذره بزرگ شده م! یه ذره تونسته م غرورم و بذارم کنار و اشتباه خودم رو قبول کنم! یه وقتا آدم یه سنگ می ندازه توی آب و می بینه که موجش میره...میره...میره...انقدر می ره که چشم دیگه نمی بیندش! کاش آدم موج خوب بندازه تو این دنیا٬ نه موج دعوا و دلخوری و نفرت! یکی دیگه م هست اینجا که من باید ازش عذرخواهی کنم. بابات اینکه بهش گفتم گاگول!! من هرچقدر هم که عصبانی یا هرچقدر هم که ناراحت بودم بازم هیچ توجیهی برای استفاده از این کلمه ندارم!! آدمیت به داشتن زبون دراز و کوبوندن این و اون نیست. گاهی به صبر کردن و خودداریه!
خدا شکرت...این روزا حس می کنم کنارمی...حس می کنم حواست بهم هست...به امید خودت...